Η κεντροδεξιά παράταξη στην Περιφερειακή Ένωση Δήμων (ΠΕΔ) Ηπείρου βρίσκεται σε εμφανή κατάσταση διάλυσης, ένα φαινόμενο που γίνεται όλο και πιο έντονο όσο περνάει ο χρόνος. Οι αυτοδιοικητικοί που ανήκουν σε αυτήν πλέον δρουν και αντιδρούν σχεδόν αποκλειστικά μόνοι τους, αντιμετωπίζοντας τα επιμέρους ζητήματα με παρορμητικές ή αποσπασματικές κινήσεις, χωρίς καμία ουσιαστική συνεννόηση ή κοινή στρατηγική. Για πολλούς, η έννοια της «παράταξης» σε αυτήν την περίπτωση μοιάζει πλέον κενή περιεχομένου, καθώς οι πρακτικές που ακολουθούνται δεν αντικατοπτρίζουν συλλογική δράση. Η έλλειψη κοινών συνεδριάσεων, στοχευμένων συσκέψεων ή ακόμη και στοιχειωδών συντονισμένων δημόσιων τοποθετήσεων έχει δημιουργήσει ένα κενό που προκαλεί σοβαρές ανησυχίες για το μέλλον της πολιτικής έκφρασης αυτής της ευρύτερης πολιτικής τάσης στον αυτοδιοικητικό χώρο της Ηπείρου. Η αποδυνάμωση της κεντροδεξιάς στη συγκεκριμένη ΠΕΔ συνοδεύεται από μια γενικευμένη αίσθηση αποσύνδεσης και αδράνειας.
Οι εκπρόσωποι των δήμων, αντί να αποτελούν ένα ενιαίο μέτωπο που συνδιαμορφώνει απόψεις και διεκδικεί θέσεις, εμφανίζονται ως μεμονωμένες μονάδες, που ενεργούν «όταν τους ενοχλήσει κάτι» ή «όταν προκύψει ένα συγκεκριμένο θέμα». Αυτή η αποσπασματική προσέγγιση, πέρα από το ότι δεν υπηρετεί τα συμφέροντα των τοπικών κοινωνιών, υποδηλώνει και μια βαθύτερη εσωτερική κρίση. Το γεγονός ότι σχεδόν ποτέ δεν πραγματοποιήθηκαν ουσιαστικές συναντήσεις για στρατηγικό σχεδιασμό ή για την επεξεργασία κοινών θέσεων, αποτελεί απόδειξη μιας ανύπαρκτης δομής. Οι τοποθετήσεις, όταν και αν υπήρξαν, χαρακτηρίζονταν από την έλλειψη συντονισμού, με αποτέλεσμα να χάνουν την ισχύ τους και να μην επιτυγχάνουν τους επιθυμητούς στόχους. Η ουσιαστική απουσία συμπαγούς πολιτικής φυσιογνωμίας είναι πλέον γεγονός. Ποιες οι αιτίες αυτής της θλιβερής εικόνας; Οι περισσότερες αναλύσεις, τόσο εντός όσο και εκτός της παράταξης, δείχνουν προς μία συγκεκριμένη κατεύθυνση: την ηγεσία.
Θεωρείται ότι ο επικεφαλής της κεντροδεξιάς παράταξης στην ΠΕΔ Ηπείρου φέρει τη μερίδα του λέοντος των ευθυνών για την παρούσα κατάσταση. Έχει υποστηριχθεί ότι η έλλειψη οράματος, η αδυναμία κινητοποίησης των μελών, η μη δημιουργία ενός κλίματος εμπιστοσύνης και συνεργασίας, καθώς και η αδυναμία χάραξης μιας ξεκάθαρης πολιτικής γραμμής, έχουν οδηγήσει στην αποξένωση και τη διάσπαση. Αντί να λειτουργεί ως καταλύτης συσπείρωσης και συντονιστής δράσεων, η ηγεσία φαίνεται να έχει συμβάλει, έστω και ακούσια, στην αποψίλωση της παράταξης. Το αποτέλεσμα είναι μια συλλογικότητα που αδυνατεί να εκφράσει πολιτικές θέσεις, να διεκδικήσει δυναμικά ή να προσφέρει ουσιαστική εναλλακτική πρόταση. Η παρούσα κατάσταση θέτει σοβαρά ερωτήματα για την αποτελεσματικότητα του ρόλου της κεντροδεξιάς αυτοδιοικητικής έκφρασης στην Ήπειρο. Εάν η παράταξη δεν μπορεί να λειτουργήσει ως ενιαίο σώμα, να εκπονήσει και να προωθήσει κοινές πολιτικές, τότε πώς μπορεί να διεκδικήσει αποτελεσματικά λύσεις στα προβλήματα της περιφέρειας;
Η έλλειψη συνεκτικότητας και η διάσπαση των δυνάμεων οδηγούν αναπόφευκτα στην αποδυνάμωση της πολιτικής της βαρύτητας και στην αδιαφορία των πολιτών. Η απογοήτευση που επικρατεί σε πολλούς αυτοδιοικητικούς, οι οποίοι νιώθουν ότι η φωνή τους δεν ακούγεται και οι προσπάθειές τους παραμένουν μεμονωμένες, είναι ένα ακόμη σημάδι της κρίσης. Η αναζήτηση αιτιών καταλήγει πάντα στην προσπάθεια να κατανοηθεί πώς ένα σύνολο ανθρώπων με κοινές ιδεολογικές αφετηρίες έφτασε στην παρούσα κατάσταση της πλήρους αποσύνθεσης, με τους πάντες να απομακρύνονται από τον κοινό στόχο και να εστιάζουν πλέον μόνο στα ατομικά τους συμφέροντα.
